|
"...იგი სხვაა, სიძვა სხვაა, შუა უზის დიდი მზღვარი..."
არ გაგირბოდა სხვებისკენ თვალი, ეფერებოდი მის მკერდს და მის წვივს... მთელი ცხოვრება გიყვარდა ქალი - ულამაზესი დიაცი სიძვის.
ვიგონებ... მტკივა... ოფლს ვიწმენდ სიმწრის... მთელი ცხოვრება უყვარდი ერთ ქალს, და იმ ქალს ერქვა დიაცი სიძვის...
და კუბოს თავთან სანთელი იწვის, ხარხარებს ჭერზე ჩეხური ბროლი, არის ზეიმი სულელურ სიბრძნის;
სხვის თვალში მძებნი ბეწვის და ხიწვის - რომ სხვას გაუთბობს ვნებიან ლოგინს აწი ცოლიც და დიაციც სიძვის...
მოთქმა... კივილი - მიწა რომ იძვრის, იყო და იყო... არის და არის ფარული ცრემლიც დიაცის სიძვის...
მივყვები ყოფნა-არყოფნის ამქარს... ... მარადიული ინთხევა შხამი: აქ, სასიკვდილეს, რა უნდა ამ ქალს...
გამსწორებელი სამარით კუზის, იმ შხამსაც წაშლის, იმ ზღვარსაც წაშლის სიძვა-სიყვარულს შუა რომ უზის... |


