|
რატომღაც ნელთბილ სინანულს მმატებ, ო, ღმერთო ჩემო, რა იყო მაშინ... რა სიყვარულის სიგიჟით გხატე სიზმარში, ფიქრში, მიწაზე, ცაში...
იმ ტაძრის კარი ჩარაზე, და მზერა მახსოვს, ცივი და ბასრი... ... და ჩანხარ ახლა სხვის ფანჯარაში - იმ სიყვარულის უნიჭო ასლი... |


