|
ათასჯერ ამცდა სიკვდილის ცელი, და ვიდრე ჭიის გავხდები სარჩო, ჩავაწყვე სკივრში 60 წელი, რომ ხსოვნის შხამი წვეთ-წვეთად ვხარჯო.
ის წლები მიბღვერს - რაც თითო-თითოდ 60-ჯერ ახდა, რამაც შემყარა პიტალო ნიღბებს, რამაც 60-ჯერ დამტოვა სახტად.
ორიოდ კვირას, სხვაგვარი გზა და ხსნა მაინც არ ჩანს. ნეტა იმ 60-ს, რაც მაგან მტკვირა, მაცოდვილა და ტყუილად მხარჯა!
ბუბუნი მუხის, დააშრო მზე და ოცნების ჭები.... ... და მაინც, ერთხანს დარჩენა თუ ღირს, იმ 60 წლის იმედად ვრჩები! |


