|
ვერ იგრძნო, მუზა რომ ეახლა დარჩენილს მარტო. სიზმარს, ერთხელ რომ სულს შეახმა, ჭიქაში ალტობს.
დაღლილ მუხლებით. გულმა კი რაღაც კვლავ მოხატა მთლად ხელუხლები.
სამსალას ასმევს. თვითნასწავლი ხარ, - ჩვენც შევძლებთო დავხატოთ ასე.
ალბათ, თვითონაც, იმ სიყვარულს თუ ისწავლიდით, მან რომ იცოდა.
„კაფე შანტანი“. ცეკვავს „აქტრისა მარგარიტა“ ათლილი ტანით.
მხატვრის ურვები. ქუჩა სავსეა იმ ვარდებით სავსე ურმებით.
მიწამ ათრია. ცინცხალი გული უსახლკარო მისამართია.
მშვენება... ელდა... ლიანდაგის და ფუნჯის მაჯა ერთად შენელდა...
ძველი სარდაფი. მოლბერტზე გული ასვენია, როგორც სადაფი. |


