|
მე სული ჩემი ფეშქაშად შენთვისცა შემიწირია. შენს სიყვარულზე სიკვდიდმდე მაქვს გასატანი პირია. დაო, შენც იცი, შორს მყოფსა მაჭკნობს უხსნელი ჭირია. პავლე სწერს მოციქულიცა: "სჯული არს სიყვარულია".
ეს არს, მოვიდა ჟამია!.. ტილოს ვმზერ ჩემად პერანგად!.. მიწას მითხრიან!.. ვა-მეა! ვინ დამიტირებს? არვინ მიცვს, არვის აქ ცრემლთა ნამია!.. ოდეს ვესტუმრო მიწასა, გახსოვდე მაშინ - ძამია!
არ ველი შენსა, ჰე დაო! ფრთენი არა მაქ - ავფრინდე, მოვიდე სწრაფით შენდაო. ........ ............ ხედაო. ბედითმა ბადემ შემიცვა. უგა...........
დია ვიქენი იავარ. პირველ ვარ დებრვე მესურვე; ახლა მქნეს ვითა იავარ. შეყროლდენ ჩემგან და დალპენ; განმაგდეს, ვითა ჭია ვარ. მსწრაფლ მომიძულეს ყველაყამ; ცრემლითა დანატია ვარ!
რა არის ესე კაცობა?! პირუტყვი უღელ შინა სწუხს, - მისი მექმნება მსგავსობა; ბოლოს საძოვარს მიუშვან, - აღარც მას ახსოვს მგზავრობა. პირველ ჭირს განვლით ყოველი, მერე მოგვეცეს ხარობა. |


