|
მატარებელით მივდივარ ახლა, მე ჩემი ეზო-კარი მსურს ვნახო. ვნახო გზის პირას ქვიტკირის სახლი, ალაზანი რომ ჩაუდის ახლო.
მივალ, მიმყვება ხმაური ბორბლის. ასე როგორ მცნობს, ნეტავ, ყველა ხე, ყველა ერთბაშად ჩემსკენ რომ მორბის.
ჩემთან შეზრდილა, ტოლი ვარ მისი, ჩემი სოფელი განთიადს ვნახე, მთებს ლილისფერი ებურათ ნისლი. |


