|
(გიორგი ლეონიძეს)
ცრემლის ზეცაა თბილისის ზეცა, ცხელი ცრემლებით ადიდდა მტკვარი. ვაი, რა დიდი ბოძი წაგვექცა, ქართული ლექსის იმედად მდგარი.
წუთი, რომელიც სევდით ივსება. ოი, რა ჩქარა, ოი, რა ჩქარა, წაგვართვა იგი მარადისობამ.
დამტვრეულია ტოტები მუხის. რა ძალა ჰქონდა, რა ელვარება მის სიტყვას, - ლექსად მოვარდნილ ქუხილს.
რომ სიკვდილს ნიშნავს ყვითელი კუბო, ანდა ეს ცრემლი, ეს ცხარე ცრემლი, ზღვად რომ იქცევა, რომ დავაგუბო.
დაჭრილ ხარივით რას ღმუის ქარი. ნუთუ აღარ გვყავს, ვინც იდგა კენტად, ლექსის მეუფე, სიტყვის ამქარი?!
ეს ქარი ქრის თუ მგოსნის სულია?! თვალთაგან ლექსის ნაპერწკლებს ისვრის და ოცნებებით ცად ასულია.
კვლავ მღერის ლაღი და ხმაბუხუნა. გადაეფარნენ მცველად ლექსები და სიკვდილს კარი გამოუხურა. |


