|
კვლავ ვიხარხარებ და ვიკისკისებ. ჩემს უშენობას ასე შევნიღბავ. ისე ვფითრდები, ისე ვცახცახებ, თითქოს მესმოდეს ისევ შენი ხმა!
ლაგამ-აღვირით ამ შმაგ სურვილებს, როგორც იორღებს. წვიმს. რადგან ცრემლებს ვერ შემამჩნევენ, უხმო ტირილით გულს მოვიოხებ.
მღელვარედ ჩოხებს ხეები, ქარის ხვევნით მთვრალები, შემომხვდები და ნაწვიმარ მზეებს მოგაგებებენ ჩემი თვალები. |


