|
რას მერჩი ქარო, რად მომდევ, საწუთროს გზებზე ყეფითა, ააბოჟირე ტყე-ველი, ხან ბობოქარობ ზღვებითა.
წაღმა-უკუღმა ფრენითა, ტირის ობოლი ლერწამი, - რტომოტეხილი შენითა.
ქარო, მეც შენებრ მეწადა, ამ გადარეულ სამყაროს მაინც გავექე ვერსადა.
გადავუქროლოთ ერთადა, იქნებ ვუწამლო იარებს, საშველი ვპოვო ზეცადა.
ძმა-ძმასთან სტუმრად მეწვია, სამშობლოს ბედი, ტანჯული უფლის კალთაზე მერწია.
გულითქმას მამიწონებდა სამშობლოს ბედზე მტირალსა მტრის ურდოს მამაშორებდა. |


