|
ისევ ისე, ჩემგან შორს, მიჰქრის ბედი ფრთამალი, ერთხელ ვერ მოვიხელთე, ვერ მოვარგე ავშარა, ვერ გადავინავარდე მწვერვალები მაღალი, მწვერვალები მაღალი, წეროების გზა-შარა.
ტალღებივით მღელვარე, გული მექცა ყინულად, სულ ამაოდ ვილოცე სიყვარულზე იმ ქალის, - თურმე, ჩემი სანთლები ერთიც არ შეწირულა.
ისევ ისე შორია ზეცა დედამიწიდან, ვერასდროს ავიხდინე ოცნება და მიზანი, დრო კი რბოდა, მიჰქროდა, განა მე დამიცდიდა?
უსაშველო ტკივილი - სევდა საუკუნისა... ჩემს საფლავზე ოდესღაც, როგორც ლურჯი მიმინო, გადიქროლებს ქვითინით ქარი შემოდგომისა. |


