|
იდგა ამინდი წვიმით დაღლილი, ნისლი ქუდივით თავზე ებურა. უამინდობით ასე აღრენილ ხასიათს წუხდა თავისებურად.
დარდს იქარვებდნენ, გამოუდარებს. მიწა კი წვიმით თავში ნაცემი, ცას შეჰყურებდა თვალით მუდარის.
ბზარის გაჩენას ჩუმად ნაღვლობდა. სახურავს, გვერდზე ოდნავ დაცერილს, სულ არ იმჩნევდა სახლი ახლოდან...
შემორჩენოდა სოფელს აქა-იქ. ენატრებოდა ბუხარს წერილი, მხოლოდ ბუხრის თავს რომ ინახავდნენ...
ბუხარს კი ცეცხლზე - სავსე კარდალა. ფარდები, დარდით დანაოჭები, ფანჯრებს დავსებულ თვალს უმალავდა.
უდედაკაცოდ და უბადიშოდ. ადგილის დედა ვის ესაუბროს? როცა არ დარჩა კაცი საჯიშე...
აქ იყო ქატო, იქ დარჩა ფქვილი... ადგილის დედა ცრიდა საცერში ჭერიდან ბათქაშჩამოყრილ ტკივილს... |


