|
ჩამოსხდნენ წლები, მოიხვიეს ფიქრის ბლონდები, გადავლილია გზები, მთები, ზღვა და ხმელეთი. სადღაც, მზის წნულთან ჟრუანტელო, მომაგონდები, ბრინჯის მარცვლებად დაბნევით და ელეთმელეთით...
ეს უკვე იყო! - დაიწერა ბოლოს ტიტრებად... სიმშვიდეს გული ოდნავ მაინც გაეკაწრება, მინდორს ლარნაკი რომ არჩიეს კენტმა ტიტებმა... |


