|
...დანარჩენ სიტყვებს ცრემლები ალბობს, ძნელ სათქმელს, ისევ თვალები ამბობს, ვკითხულობთ, უკვე ვეღარაფრით ვეღარ ვმშვიდდებით, თვალწინ გვიყრია დაკრეფილი შენი შვინდები...
ვეღარ ვერევით, ეს საოცარი სიამაყე დაგვაქვს ცრემლებით... მინდვრებს აწოვებს შემოდგომის ღრუბელი ძუძუს, "წვიმის წვეთები იწყებენ წუწუნს"...
წვიმას კი არა, გრიგალს დავცინი... პატარა ბიჭო, უმწეობის ცრემლი მერევა, გადაგარჩინეს ნიკალამ და შენმა ფერებმა...
ვიცი ზოდებად, შენი ტრფიალი გავხდი როდის არ მაგონდება... თუ ჩემს საუფლოს შეესივნენ ავი დევები, "ნისლიან ქუჩებს" სევდიანი ავედევნები....
ეშმაკებს მივცე, შენი "მზარდი ხე" მაფხიზლებს ისევ... - მადლობა უფალსო, ამასაც მოვესწარი! - სამოთხის კარებთან გელოდება ბექა ოპიზარი...
შენს სურათს ზეცის კაბადონზე ხატავს ნიკალა... გალაკტიონმა მოგიჩეჩა ქოჩორი თავზე და უკვდავებას გაზიარა თავისი თასით... |


