|
1
ცაზე ცურავს ღრუბლის ტივი, ქვევით კი ღრმა ხევია, ლაჟვარდების ნეგატივი ენგურს ჩაუხვევია, საჯიხვეში ქარის ტირილს ხენი დაურხევია.
შმაგი, მქუხარხმიანი. ჩქარობს ყოველ მოსახვევში, როგორც მგზავრი გვიანი, ქარი ტირის, ქარი ხვნეშის უშბას ჯილაგიანი.
ნისლმა იწყო მგზავრობა. ასდგომია მაღალ მწვერვალს პირშიშველა თაობა. იქნებ ვაჟას აეწერა მათი გამბედაობა!
ჟამთა სწრაფო ტრიალო, უფსკრულებში დასანთქმელო ჩანჩქერების ჩქრიალო, შხარას თეთრო საფეთქელო, უშბას შუბლის ფრიალო!
თეთრი ჭიუხებია, არწივების ნაბუდარი შორს თეთნულდის მხრებია; ხევში რისხვით ჩამომდგარი, - ჩემი ძმების ხმებია!..
2
მთებზე ქარბუქი დგებოდა, ფეხქვეშ წავარნა არწიეს, რომ გამარჯვება რგებოდათ სამშობლოს ჭაბუკ არწივებს.
ბინდების დამაშრობელი, თუ შორს ცისკარი იცინის მზის და ლაჟვარდის მშობელი?!
აკაკის ჩანგს რომ უქია, არც ცისკარია მზიანი, - მათი თვალების შუქია!..
ყინულის ზარნიშიანი, ლილეოს ხმები გაისმა, - შეწყდა ნისლების შრიალი.
ლაჟვარდებ - გადაფენილი, ორბი შეჩერდა მყივარი, მსხვერპლისთვის გადაფრენილი.
და მთები გოლიათები, ზღვა სიხარულის ცრემლებით გაივსეს მწვანე კალთები.
ამღერდა ყველა გრეხილი, ამღერდა შმაგი ენგური კლდეებზე გადატეხილი.
ცის თაღი აღარ იალებს, ისე ჩაიფრენს არწივი, - ფრთებსაც არ შეაშრიალებს.
როგორც ვაჟკაცის ღიმილი, ცისა და ქვეყნის დიდებას, - მკერდს დაებნევა ღილივით.
თეთნულდს არ მოებურება. და მათთან ნასაუბრები იხარებს მკაცრი ბუნება. |


