|
თქვენს რომ არ დავალ, შენა გწყინს ესა? მეც გამიგონე შენთ ძმათა მზესა.
ადგილი მთისა, ზედაც ყვავილი სამოთხის ხისა.
თავის ხრა მისა და გაგონება მის ტკბილი ხმისა.
ღაღანი მზეზე, კაცის გაუვალს უდაბურ მთებზედ!
ტყე გრილიანი, ძირს მდელო ბალახ ყვავილიანი.
ხით ხეზე ფრენა, იმათ უმანკო, ხმა-ტკბილი ენა.
გული და თვალი, ოღონდ შორს მქონდეს ფეხი და კვალი! -
ხელმა ყვავილი და არ გასრისოს ფეხმა მწვანვილი,
ენა სხვას იტყვის და სიყვარული ცეცხლში დაიწვის.
მიშუამავლე, ნეტავი შენ, რომ მას ჰნახავ მალე.
იას, სოსანსა: "ნუ უწყრები-თქო თავის მგოსანსა". |


