|
იყო დრო, როცა საქველმოქმედოდ საბადლო ცისა მაფრთოვანებდა, და საწუთროზე არარაობის სევდიანობას მომიფონებდა.
არივ-დარივეს ცა და ღრუბელი, გადაუქცივეს უწინდელს გზასა, შემუსრეს ძველი ნავთსაყუდელი!
ქარმა დამქროლა ძლიერებითა, და გამიყენა ამღვრეულს წყალსა ძველის ხომალდის ნამტვრევებითა.
ჩემთვის იქ გასვლა სანატრელია, სანამ შემეძლო, ბევრსა ვცდილობდი, ბოლოს ძალ-ღონე გამომელია.
წადი, სიკვდილი ნუ გეძნელება, ბევრიც იტირო, განა არ იცი, აღარაფერი არ ეშველება“.
მდინარე ზღვაში შეიჭრებოდა, სადაც შემდგომი ჩვენი არსების ყოფნა, არ ყოფნა გადაჰწყდებოდა.
ზღვა უდაბური ნაპირებითა, იქ ვერსად ჰნახავთ ჭალას ფრინველთა ვერცა ტყეებსა ნადირებითა; ვერც დახატულსა მთებსა მწვანითა და მინდვრებს ტურფა ყვავილებითა.
იმ ზღვის მიდამოს არვის უნახავს; საკვირველია: ან რამ დაჰბადა, ან აქამდისინ რას შეუნახავს!
შიგ ცხოველები ვერა გვარობენ. სამგზავროდ არვის გამოადგება, სასმელად იმას არა ჰხმარობენ. არც სირინოზნი მარჯნის მტევნებზე იმის უფსკრულში არა ჰგალობენ. |


