|
ამონასუნთქი ზღვის მიერ, და სული იმის სიღრმისა, შეიკრა, ერთად შენივთდა, სახე მიიღო ნისლისა.
ბამბის ქულასებრ სათუთა, ზღვას გაჰცდა, მთები გადავლო, მიდის იქით და იქითა.
მე ვიცი დაეღალება, და მასზედ მჯდომი მხედარი თავის თავს ეტრფიალება.
მაღლა სივრცეში ჰცურავდა, ხან ეშვებოდა პირთავქვე, ტყესა და მინდორს ჰბურავდა,
ჰყნოსდა, სიხარბით ჰსუტავდა, მოჰწონდა ყოფნა ასეთი, ეგონა, არა უშავდა.
ისე ვეღარა ჰზიდავდა, დამძიმდა, ბამბის ქულასა ეხლა აღარა უგავდა!
რამდენიც რამე შეისო, იმდენი გამოიცვალა, იმდენ ნაღველით აივსო.
ტბის ზემოთ გადმოატარა, - მაშინ, როდესაც ციდან მზემ, შიგ თავის სხივი ჩაჰყარა.
რა საზარელი გამხდარა! დიდია, დიდი, ვეება დაიზლაზნება ზანზარა.
ზედ გამოჰსვლია ჭაღარა, და გარდი-გარდმო მრისხანედ შუბლზედ შეჰკვრია კოპები, როგორაც ადიდებულის, მღვრიე მდინარის ტოტები.
პატარა ნისლი, ფუნჩულა?! ეს ეხლა ნაღვლით ავსილი, გაბრაზებული, ავგულა?!
თავის ყოფნაზედ დაფიქრდა. ამ ტბასაც გაჰცდა. ფრთა-გაშლით ქარზედ სივრცეში მიჰქრიდა!
წარსული დავიბრუნოო. რასა ჰგავს ასეთი ყოფნა? ისევ ის უნდა ვიყოო“.
ის ამან ვეღარ მოჰშალა, უფრო მოჰწყვიტა დრო ჟამმა, უფრო ღონიდამ გაჰცალა, კინაღ სიკვდილი ანატრა, ბოლოს დროს ისე მოჰღალა.
მაგრამ ვერ დაისვენებდა, ფაფარ-აშლილი მერანი ისევაც მიაჭენებდა!
უწევდა აამოვებდა, მაგრამ ის ისევ ილტვოდა... ვერაფრით გააჩერებდა!
ეხლა მოვიდა ცნებასა, თურმე საფერხე ვერანა ეუფლა მხედრის ნებასა!
ღრუბელი ნათლად ჰხედავდა, რომ მებატონე სხვა იყო, ეს კი თავის თავს ეძახდა. ნებასაც მისას სრულ ჰყოფდა, თავისა ცოტა ებადა!
წამზედ თოფს ხელი მოიკრა, ცხენს დაჰცა გადმოაბრუნა, თვითონაც გულში დაიკრა!
მთელი ქვეყანა დაიძრა, ქარი ჩაჰდგა... და ღრუბელიც მორჩა... დაუშვა წვიმამა, და ტანჯულთ წმინდა სისხლითა იამა დედამიწამა!
რატომ ჰთოფავდი ქარსაო? შენ, იგი, მე და ყველაცა ვემორჩილებით სხვასაო.
ცისა და ქვეყნის მპყრობელი, ხელიდამ ვერვინ წაუვა, მის ჭკვაზედ არის ყოველი.
სად? ვინ? რა არის? რომელი? ერთი მსოფლიო ნებაა, თუნდა დავარქვათ გამჩენი, სხვა დანარჩენი სულ მონა, მონა და მისი ნაშენი.
თავს ბატონს არქმევს რამდენი! ვაჰ! შეჰრცხვეს მისი კაცობა, არ ჰქონდეს გამოსაჩენი! |


