|
ვინა ჰთქვას, ვინ გაიხსენოს ამბავი გარდასულისა? ტრფიალთა საით სად იგრძნონ ნდომა ერთურთის გულისა? აქით ვინ გადაიტანოს ამბავი დაკარგულისა?!
შუქი არ ვიცი მზისაო, სადა ვარ გადმოგანძული მე სადაურის წყლისაო? ფრინველნო, გემუდარებით, მარქვით რამ ჩემის მხრისაო.
წყარონი კიდევ ჰდიანო? მზეი, მთვარე და ვარსკვლავნი ცაზედ კიდევა ჰკრთიანო? თავზედამც შემოგევლები, ჩემო ქვეყანავ მთიანო!
ტყვესთან იქონეთ ზავია, დამწვარს დედაჩემს უთხარით - არ ჩაიქოლოს თავია. უამბეთ: „ცოცხალიაო,“ - შემოიცარცვოს შავია. დრო მოვა: ცა დაიელნებს, ბარად წამოვა ცვარია, დაიხოშება ღრუბლები, აჰტყდება ნიავ-ღვარია, დაღისტნის არემარესა დაანიავებს ქარია!
„გზებისკენა მაქვს თვალია, პირი ჰქმნან, შეიარაღდნენ, ჩაიცვან რკინა-რვალია, დაღისტანს გამოემართნენ, მეც წამომიღონ ხმალია." |


