|
იტყვიან: ერთხელ მელამა კაკაბი დაიჭირაო, წამოწვა გახარებული და შეჭმა დაუპირაო.
შენის შვილების მზესაო. მეცა ვცხონდები, და ღმერთი შენც მოგიმართავს ხელსაო".
მოჰყვა ღმრთის დიდებასაო, მუხლის ყრას, პირჯვრის წერასა, მწკეპრ ხმაზედ გალობასაო, თავის ჭკუაში ელოდა უმეტესს წყალობასაო.
გაუდგა თავის გზასაო. მელას ქეიფი წაუხდა, ახლა იძახდა "ვა" - საო.
ახა-ვაგლახი მელსაო: კაკაბი პირში მეჭირა, რაღას ვეძახდი ღმერთსაო"? |


