|
კუნჭულში დაფიქრებული იჯდა პეპელა... ბნელოდა, ჰწუხდა და თრთოდა, რაღაცას გულის კანკალით ელოდა.
სხივებმა გაიკაშკაშა, ამანაც გამოიღვიძა, ახტა და გაითამაშა.
ორ-სამჯელ შემოუარა, მაგრამ ვერ გაძღა, კოცნისა ლიღარმა წამოუარა.
ალზედ დაიწვა, შხიოდა... ვერც-არა სანთელმა არგო, თუმცა ცრემლები ჰცვიოდა, სხვას კი არცა ვის დაჰნანდა, არცა ვის გული ჰტკიოდა! |


