|
ძეგლს კი არ უგებ ხიზანს შორეულს, მით განამტკიცებ ძმობის ქვაკუთხედს, შენ, უკრაინავ, სევდამორეულს თანაუგრძნე და შვილად აკურთხე.
წამების გზებზე გადაგებული, გარს მშობლიური ფრთენი ებურვის ძმის სიყვარულით გალაღებული.
სურნელოვანი შენი ვარდები, საქართველოდან შემოგითვალეს: დღეიდან უფრო შეგვიყვარდები!
და ოქროს ღარზე, როგორც ებანი, ჟღერს დღეს წისქვილი ხალხის ნებისად,- გურამიშვილის ნაოცნებარი.
მოხუცს მიიწვევს სადმე გრილოში. წაიღიღინებს ორი მგოსანი გამოძერწილი მარმარილოში.
ჩვენი ვენახით გზას მოგიფენენ, საცაა წალკოტს გზა-გზა მიკრული შენსკენ ირმებიც გადმოირბენენ.
სწრაფი არაგვის ნაქართულები, და უკრაინულ ვაზის თალარში ბუდობდნენ რქებით გახლართულები. |


