|
აბა დელია, დელია, ამბის მოყოლა ძნელია, ბატის პატარა ჭუჭული წააცუნცულა მელიამ.
გულისტკივილის წამალი, - შემოდით საქათმეშიო, - ხმამაღლა ყივის მამალი,
მუდამ სიცოცხლე ძნელია, ვიდრე გავმწყდარვართ ფრინველნი, გავასამართლოთ მელია! -
დღეს უნდა გვქონდეს საქები, სულ რიგრიგობით წარმოსთქვით, თუკი რამე გაქვთ სათქმელი. -
ჩვენი პატრონის ბრალია, ვერ დაუხურავს საქათმე, და ვერც მოუწნავს გალია:
მგონი ბუმბულში დამალა, ამდენი სული დაგვყარა მძინარა მურას ამარა.
"რა გეხუმრება ნეტაო, თოფი ბეღელში უგდია, - ჩახმახი უჟანგდებაო, თუნდ მუგუზალი დაადო, მაინც არ გავარდებაო“! -
- რა გავაკეთო მარტომო, სანამ შეგვჭამდნენ, ბიძია, საქმეს მივხედოთ, ბატონო! -
ფეხზე წამოდგა ვარია, ყელი რომ ჰქონდა შიშველი, - - ამ საქმეს თვითონ მივხედოთ, სხვა ვეღარავინ გვიშველის.
ხანშიშესული კრუხები, - - დებო, რაიმე ვიღონოთ, თორემ ძალიან ვწუხდებით!
მტერი ვერ მოვიგერიოთ, ჩავუხტეთ მელაკუდასა, თავს დავაქციოთ ჭერიო!
ატეხეს ფრთების ფართქალი. ყველას ჭკუაში დაუჯდა ამ ორი კრუხის ნათქვამი.
აუწყლიანდათ თვალები, გადაწყდა მელას გათოკვა, შეერთებული ძალებით.
- ბოლი ვადინოთ მელიას, - ყველა დაფრთხა და გაიქცა... აბა დელია, დელია... |
| პოეზიის გვერდი • • • |


