|
მინდა დავხატო მფეთქავი მკერდი, სამყარო მზეში და მზე - კანდელი... მაგრამ ეჭვები მიმტვრევენ კედლებს ფოლადის ფრთებით და ნისკარტებით.
უნეტარესი რტო ბროწეულის... ნათდება ყველა ძველი ვარსკვლავი მკვდრეთით ამდგარი და მოღწეული.
დაე, მუხებად იქცნენ ხელები, დაე, სხეულში ჩადგეს გრიგალი, ქარით გაივსოს სულის ხვრელები.
და კანკალებდნენ ვნებით ძარღვები... და გაზაფხულის სუნთქვით მთვრალები ბორიალობდნენ გულში ტალღები.
ბინდში ანთია თეთრი სინდისი, ლიბანის მწვავე ცისარტყელები, მცხეთა, ატენი, გორი, შინდისი.
ჰყვავიან ჩემი სისხლის წვეთები, ბროწეულებზე სხედან მტრედები - მარტო ლექსისთვის გასამეტები.
სამშობლოს გულში გადარწეული, ვიცი არასდროს წამეკიდება შურის, პატივის ცეცხლი წყეული.
ოღონდაც ადრე ნუ უხარია. დაულეველი დამრჩა წყარონი და სიკვდილამდე დიდი ხანია... |


