|
ცასა ცათასა დამწყებ არს ღმერთმთავრობა, ძე საუკუნობს პირველი და კვალადი, სულმან მან ღმერთმან სრულყო მოქმედებადი, სამებით სრულმან ერთითა ღმრთეებითა, მიწით პირველის, პირმშოისა კაცისა.
დრკუი მიდრკა უვნებელი ვნებისადმი, ივნო და ვნება პირველი უვნებელ ყო, შენგან შობილმან ჩვენ ღირსგვყვნა აღმოშობად ბნელით ნათელსა, ნათელთა მხეველობად
როკვიდა, ძისა ღმრთისა ძედ შენდა ყოფად, მე, თამარ, მიწა შენი და მიერივე, ცხებულობასა ღირსმყავ და თვისობასა. ედემს, ღადირთად, სამხრით და ჩრდილოეთით.
ხალიფას დროშა თანავე მანიაკსა შევრთე, ცრუ-სჯულთა მოძღვრისა ღაზოდ მძღვანი, ვინ დავით, ძეებრ ეფრემის მოისარმან, მოირთხნა, მოსრნა სულტნითა, ათაბაგით.
ჩვენნი მხედარნი, მოსავნი შენნი, სძალო, მოწყნეს, მოსწყიდეს აგარის ნათესავნი. მუნით მოხმულთა ნიჭთაგან ერთსა ამას შენდა შევწირავ. მიოხე ძეებრ, ღმერთო! |


