|
"გინახავთ თქვენ ფერი დაბინდულ ქლიავის? - ეს ჩემი სამშობლო მთებია..."
რა საღამოა! ღმერთო ჩემო! - სისხლი აყივლდა. მთები ნაცემი დევებივით ბინდში დაყრილან. გადაჯაჭვულან ახმახები, კუზიანები, თითქოს ერთმანეთს საიდუმლოს უზიარებენ... მამულის მთებო! გაჟღენთილნო უზღვავი სისხლით, თქვენს ტკივილებში გარდასული ტკივილი ისმის. ვინ იცის, ჩვენსკენ მოდიოდით ოღრო-ჩოღროთი და საქართველოს კარიბჭესთან როცა მოგროვდით, როცა დახედეთ მომხვდურების მდაღველ ნაბიჯებს, ვაზი და კაცი როგორ ჩეხეს, როგორ დაგლიჯეს, შემოგვესალტეთ, დაგვიფარეთ სალი მკერდებით, მთებად იქეცით... ნაომარი ფიცხი მხედრები. მერე დაბინდულ ქლიავისფრად შეიმოსენით და დგახართ მთები - ვით ბუნების გენიოსები... |


