|
სევდის სიმღერა გავაბი, ცრემლის სიმები ავაბი, მე ჩემი თავი დავღუპე, ძალად მახეში გავაბი.
ბედი რო შემომწყრალი მაქვს. გამჩენო, ერთხელ მიხსენი, გათავდეს, თუ რამ ვალი მაქვს.
აზრის მიზანი ამიცდა, არ იქნა, ვერა ვასმინე, საწერ-კალამი გამიცვდა.
ტვინი მოვღალე წერითა, დაღამდა თვალის სინათლე მისი ლოდინი-ცქერითა.
ლოღმანის (მკურნალის) საძებნელადა, სად არის შოთას საფლავი, წავიდე საჩივლელადა! |


