|
ახლა ჩემ ბედსა ვემდური, გადამეკიდა ჭირადა, არ იქნა ჩემი შავი დღე, ვეღარ ვაქციე ლხინადა.
ვერავის ვერგე წილათა, ბნელსა სარდაფში ვაგდივარ, ლექსთა საწერსა ბინათა.
ჩავიდე დასაძინათა, მაინც ხელობას არ ვიშლი, ის ვარ, რაც ვიყავ წინათა.
რასაც შევწირე თავია, სოციალიზმის გზას მივფრინავ, იქით მიჭირავს ნავია.
კალამი კიდევ კავია, ჩემ მუზას იქით მივყავარ, ვერაგზით შამიკავია.
არც მაყენებენ ძირშია, კონტრ-რევოლუცნერი არა ვარ, აქა ვარ გასაკვირშია.
სიზმარში ვწერავ, ძილშია, რატო არავინ არ მშველით, ენა ვისა გაქვთ პირშია. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


