|
თუმცა მოქუჩდნენ ქვეყნის აშუღებია და მომართონ ყველამ თავის ჩანგები, - ანას ქებას მაინც სრულ ვერ იტყვიან, თუ არ იყოს ისევ შოთას ჰანგები!
მომიმართავს ჩემი ჩანგი, ებახი, რო დავიწყო ანა-ბაჯის ქებანი, - ქვეყნის ქალნი მასთან არის დანგები!
ცხენზედ მჯდომი, მოქარგული ზარშია: ყველა იცნობს ანას გურჯისტანშია, ნატრულობენ სპარსნი, ინდნი, ფრანგები.
ბრძოლის ველზე გადის ტყვიასავითა, მტერსა სრესამს ფეხქვეშ ჭიასავითა, თავს უხრიან მონად თურქნი, ზანგები.
ბრძოლის ველზე ბევრი მტერი უხოცია, დიდ ბატონმა ვერცხლის ხმალი უბოძა, დააწერა მამულისა რანგები.
შენ ხმლითა ხარ და მე - ჭიანურითა, დაგიხვდები ახალ საიათნურითა, ამაღლებას თუ რომ ჩამობრძნდები. |


