კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ხუთშაბათი, 19 ნოემბერი 2026 07:42

 

ტყის ფართო გზაზე, მახსოვს, ეტლი მიგვაქროლებდა,

შენს სუნთქვას ვგრძნობდი ბედნიერი, შენსა მახლობლად.

მე გიამბობდი ჩემს მრავალგვარ თავგადასავალს,

სიყმაწვილეზე გიამბობდი შთენილი ობლად.


საღამო იყო... მზე დასავლით ესვენებოდა,

ტყეს ედებოდა გამჭვირვალე და ლურჯი ბინდი,

ამ დროს ვიგრძენ, რომ შენ სრულიად ყურს არ მიგდებდი,

ეტლის სიღრმეში გადავემხე და ავქვითინდი.


წამოვიწიე და მათრახი გადავკარ ცხენებს,

ელვის სისწრაფით გზას გაეკრა ბუქ-ბუქად მტვერი,

როგორ უგონოდ მივაფრენდი გზაზე ჩემს სევდას,

როგორ უგონოდ ტრიალებდა გარს ყველაფერი.


ტყე გზას გვიცლიდა და ბინდბუნდში თვალს ვერ ვასწრებდით,

ხეების გუნდი იქ, ეტლს უკან როგორ რჩებოდა,

ისე მწყუროდა ამ დროს ლტოლვა განუსაზღვრელი,

ისე მომნატრდა, რომ გზას ბოლო არ ჰქონებოდა.


და ერთადერთი ცის ღრუბელი ვრცელ უდაბნოში

მოხეტიალე, უთვისტომო, მიუსაფარი,

თან მიგვყვებოდა განუყრელად, განუშორებლად,

მსუბუქი, როგორც განვლილ დღეთა შორი სიზმარი.


მეჩვენებოდა - თითქო ტყეში ვიღაც კვნესოდა

და მე ეგ კვნესა, უსასოო გულში მწვდებოდა,

ცრემლი მდიოდა, რადგან ჩემი უკანასკნელი,

ჩემი მწუხარე სიყვარული მაგონდებოდა.

 

პოეზიის გვერდი   • • •   პოეზია - გალაკტიონ ტაბიძე  • • •   გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen