|
დიდი ხანია დაგეძებ პირიმზევ, სატრფოვ გულისა, მაგრამ ვერ გპოვე, სიცოცხლევ, ყვავილო სიყვარულისა!
ვერ დაგინახე თვალითა; მთას ხომ სულ აღარ ეწვევი, მარად დაბურულს თოვლითა!..
თუ აღმოსავლის ზენამა დაგბერა... შორს წარგიტაცა დუხჭირ ცხოვრების დენამა?
გამოგამწყვდია საკანში, მაგრათ ჩაგიკრა ხელ-ფეხი უსამართლობის აკვანში?
წაგიტყუილა თვისკენა, გულს ჩაგიკონა, დაგძლია, - აწ აღარ გიშვებს ჩემსკენა?
მთა - ბარად, ყვავილთ შორისა... ვაჰ, რა ძნელია დაკარგვა საყვარლის, სულის სწორისა!
ტირიფის ჩრდილ ქვეშ მწოლარე, ყურს ვუგდებ იმის ჩუხჩუხსა გულ-დაკოდილი, მწუხარე.
უგალობს ტკბილსა ჰანგებსა, ხან ალხენს მსმენელს, ხან გრძნობით აუშლის შავსა დარდებსა.
შენი ხმა ნაზი, ნარნარი. და მწარე ფიქრებს ვეძლევი, უშენოთ დამწვარ-დამდნარი!..
შეათამაშებს სხივებსა და მკრთალ სინათლეს მოაფენს მინდვრისა ვარდ-ყვავილებსა,
მგონია მათთან გაქვს ბინა, მსურს გნახო... გრძნობით სიმთ გავკრა, სიმღერათ დავდნე შენს წინა.
სიცოცხლე, ჩემი მზიანი, და სოფლად, როგორც ეული, დავდივარ შენი მგოსანი!
გაეკრა შავი ღრუბლები, მთვარე წყვდიადმა ჩაყლაპა, - არ ნათობს იმის სხივები.
ბნელში სვლა გასაჭირია. ამ ტიალ ღამით მოარულს. დიდი სიფრთხილე სჭირია.
რა წესი არის ვაჟკაცის! ვინც გასაჭირსა გაურბის, ვით ჩაითვლება კაცად ის?
დამსეტყვოს შეუპოვარი, უკან მაინც არ დავიხევ, მტრისათვის ჭირის მთოვარი.
სამყაროს მიძინებულსა და გამოვიწვევ მაშველათ ბედისგან დაჯაბნებულსა.
შევძრავ ზღვის უფსკრულს ტიალსა, ავაწიოკებ ყოველ არსს ცას ვასმენ იმათ ღრიალსა;
დავამსხვრევ შენსა საკანსა, დაგიხსნი... ყელს მოგეხვევი სატრფოს, სიცოცხლის საგანსა!.. |


