|
არ გაუვლია თითქო ამ ოც წელს, ეზოში ვწევარ ბავშვი უძრავად; ვიგონებ ყრმობას ჯერ წარუხოცელს ცხოვრებისაგან გაუკაწრავად.
საბაოფივით დგას ნაქერალა, დაგესიზმრება თამარის კაბა, ათ წელზე მეტი რომ ნაკერალა.
მაგრამ ოცნება მაინც ტკბილია. მიყვარს, ნეშოში თვალს რომ გაახელ და ნეშო ქალზე უფრო თბილია.
და ვარსკვლავების ცივი კრიალი, ლექსს დღეს თან ახლავს სიმამაძაღლე, მე ძველი დამრჩა გულის ფრიალი.
უფრო მეტია გულში სიამე, ვაშლის გაშლილი ხის სილამაზე, ტანზე ასკდება მაისის ღამე.
ამაღამ ზენა ამოვა ქარი. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


