|
გაეფანტა შუქი მთვარეს, სულის მომლხენს, სევდის მპარავს, და ქვეყანას მიძინებულს თავს ადგამდა ვერცხლის კარავს.
ღრუბლის ქულას ხვევდა მკლავებს და გულ-მკერდზე ცას აბნევდა მარგალიტის ქინძისთავებს.
ანცი წყარო კლდიდან სცემდა; ცისდასავალს ამართული მთის მწვერვალი ჩუმად სთვლემდა.
ტბას ეძინა მწვანე ველზე, ვით მშვენიერ პატარძალსა ქორწინების სარეცელზე.
ევლებოდა ლხენით თავსა, ჰკოცნიდა და მის ნაზ მკერდზე აჩქროლებდა ვერცხლის ჭავლსა.
და გაირღვა შუა წყალი, ლბილ მდელოზე ფეხაკრეფით ამოვიდა ტბიდან ქალი...
მიჰკდომიან ტიტველ სხეულს, ოქროსფერი ხუჭუჭი თმა კოჭებამდე სწვდება გრძნეულს.
პაწაწინა ბროლის კენჭებს, ჯადოსნურად აკანკალებს სპილოს ძვლისგან გათლილ ბეჭებს.
გადაისვა შუბლზე ხელი და ღიმილით, მოხდენილად მოუღირა მთვარეს ყელი.
უკოცნიან გულ-მკერდს, თმასა... ოტარიდსა გული მისდის, ასპიროზი მოსწყდა ცასა.
ყვავილებში ჰმალავს ფეხებს; თმას იწურავს, გამონაწურს აიაზმად ველს აშხეფებს.
მიმოავლო არემარეს, ჩაიხედა წინ სარკეში, გაუღიმა მაღლა მთვარეს -
ვით მსუბუქი ყვავილთ კონა, ნაპირიდან მოსხლეტილი ტბის ღია მკერდს დაეკონა. |


