|
გამოვიღვიძე... - რაჯნაშივით ყოფის რულიდან... წელთ ფოთოლცვენას გაეძარცვა დროთა ვერხვები.... . ისე მისხლტები ტყვიასავით, თითქოს ლულიდან.. რომ შორეული ფიქრითაც კი ვეღარ გეხები...
ვერ და ვერ დავთმე შენი ხიბლის შმაგი ბუნება... და ის სიცხადე სიზმარივით შენში განცდილი... ნეტავ შემეძლოს იმ ცარგვალის შემობრუნება!...
ხმელ ბალახებში ჭრიჭინების გაბმული მღერა.. ცელქი ქარისგან გადაწოლილ შამბნარ-ლეანში... გაყუჩებული ბეღურების გულების ძგერა...
ვარსკვლავებს შორის მოთამაშე ნაზი თოლია... - სად გაქრა მისი სილამაზე?!... - რატომ ან როგორ?!... თუ, დრომ წამიერ მირაჟივით გაიყოლია!...
ან რად გაუჩნდა შიშნარევი მის ფიქრებს ბზარი?!... გამოცდილება დაუგროვდა სიბრძნის ბულულებს... თუმც, კითხვის ნიშანს დაემსგავსა ცხოვრების კარი...
გთხოვ, არ გამიშვა ჯადოსნური შენი მკლავები... შენ, შეიძლება წლებთან ერთად მართლაც დიდი ხარ... მაგრამ, - რა ვქნა, რომ მე სულ უფრო, მეცოტავები!.. |


