|
მე სუნთქვით გგრძნობ! ხელით ვერა. გულით გხედავ, - თვალით ვერა. შენთვის სული შთამებერა მომინდა და, - ვერ შევძელი, უცებ, ქარმა დაუბერა.
ჩემი მძივის, - შენი ასხმა, შენს სიზმარში, - ჩემი ძილი და ფიქრების ისევ თავსხმა.
შენი გემის, - ჩემი ღუზა. ჩემი პალტოს, - შენი ღილი, ისევ მსუსხავს, ეს მედუზა.
ორი წინდა, - ისიც მწვანე. ჩვენს გარშემო მთელი სივრცე, ყაყაჩოსფრად გავამწვანე!
შენი გულის, - ჩემი ფეთქვა. ჩემი ხმა და შენი ქნარი და, - ნუშების აფეთქება.
შენი ლექსის, - ჩემი სტროფი. ჩემი ღვინის, - შენი ბოცა, ზღვარზე ვდგევარ, - კატასტროფის.
შენი ფრთების, - ჩემი ფრენა. ტალღებაკაპიწებული ზღვის ნაპირზე, - აღმაფრენა.
თევზი ჩემი, - შენი ბადე. თაფლისფერი თვალებიდან ცრემლისფერად დაგებადე.
თიხის თასი, - გრძნობით სავსე. ... და ჩემს სიმზე, - შენი თითი! ყველა ნოტი გრძნობით მავსებს. ჩვენი სახლი. სახლზე კიბე.
უსარგებლო ფოსტის ყუთი, - ცარიელი, ხან კი სავსე. ჩვენს ეზოში ღიმილს ვუვლი და წყალს ვუსხავ, - ყოველ ღამე, რომ არასდროს არ დაჭკნეს და არასოდეს, გადახუნდეს.
ჭრელაჭრულა სურათები. არ მჭირდება! მე ისედაც, - შენ თვალებით გიმახსოვრებ! ანკარა წყლის ერთი პეშვი.
შეგროვილი, - ერთი გროში. დამსხვრეული ბროლის ქოში. ჩვენს კარებზე დიდი აბრა, - "ფრთხილად ღამე დამეღვარა"! |


