|
ცომის გუნდას ჩამოჰგავს, ერთი ციცქნა ბავშვია, მაგრამ ცოტა ჯიუტი, თავნება და თვალღია.
როდის დავემგვანები, რომ მეც ტანზე ავისხა ხანჯლები და დანები!“
დიდხანს არ აგვიანებს - ჩხირს იპოვის ან ნაფოტს, თლის და ანაგვიანებს.
პირბასრი და მჭრელია, აჰა, შვილო, ნამცხვარი, ეგ რა დასაჭრელია?“
უჯიათი, კერპია - აი, ახლაც მობობღავს, ფიჩხი აუკრეფია...
ხელად მოეწყინება, თუ იპოვის - სახეზე სხივი მოეფინება.
სულ არა ვარ მნახველი. ვყვირი: „დანა უჭირავს!“ ვყვირი: „საით წახველი!“
გაუსვა და გახია, მაგრამ ხელის გაიჭრა, არ შევუხვევ... ახია! |


