|
შუაღამისას, როცა ნიავი სათქმელს ფოთლებსაც კი არ ენდობა, იმედებისგან ყელამდე სავსე დამეუფლება უიმედობა.
იღვრება მთვარის ნათელი წმინდა, თვალთმაქცობისგან თავგაბეზრებულს გულამომჯდარი ტირილი მინდა.
ცას შეასკდება მაღლით და მაღლით, მომენატრება სულ ჩაძინება, ოპტიმიზმისგან საშინლად დაღლილს... |


