|
ჩარგლიდან ჩამოვუყევი ვაჟას ვაჟკაცურ ნაკვალევს, თვალივში სოფლის შავთვალა თვალნათლივ შევათვალთვალე.
არაგვსაც ავეზვირთავე, ჟინვალში პური გავტეხე და თამადობა ვითავე.
მრავლობა მზიან დარისა, შენივთვა, როგორც არაგვთა მთიულეთის და ფშავისა.
გული დავლიე ფეთქვაში, სხვაგან სად უნდა ავმაღლდე თუ არ სანუკვარ მცხეთაში.
ველ-მინდვრებს გადავენისლე, ას წელს სამყოფი საგზალით გრძნობის ბეღელი შევივსე.
ვბობოქრობდი და ვგრგვინავდი, ბოლოს კი დედა - თბილისის ქუჩებში გავუჩინარდი. |


