|
ირგვლივ ისეთი სიჩუმე სუფევს, როგორიც დიდმა ლოდინმა იცის; სულგანაბულნი დგანან ხეები ამომავალი მზის მოლოდინში.
წამოწეულა ფეხის წვერებზე და ელოდება მზის გამოჩენას შორეულ, მწვანე მთათა სერებზე.
ოქროს ფერები მიმოაღვარა და ყვითელგულა ნაზი გვირილა ნაძვს ეხვეწება ხელში აყვანას.
ხავერდოვან ხმით ამღერდა ქარი! და უმხურვალეს ლოცვის ექსტაზში ბალახებს ცრემლად დადინდა ცვარი!
და მზეს, სიცოცხლეს თაყვანი ვეცი. |


