|
მორჩა. ვერავინ ვეღარ დამიშლის, ვერ შემიბორკავს გზას ვეღარავინ, მეყო ამდენი ფუსფუს-ჩალიჩი, უნდა ავშალო ჩემი კარავი!
სულ მოზუზუნე ფუტკრის სკასავით. სავსე უამრავ ჭორით და ამბით, სავსე შეტრუსულ ფრთების სავსავით.
მჭიდროდ ნაქსოვი მისი ფაცერი, რომ წამით მაინც ავუხსნა თვალი სიმღერებს მარტის თოვლზე დაწერილს...
არც სხვა არ ვიცი ამის გამგები: იქ ვინ მიმელის, აქ ვინ დამიცდის, როს ხვალის ნისლში ჩავიკარგები?
ბურუსს მომავლის გზებზე მოწოლილს... ასე შვებით და შიშით ცახცახებს ხეს შერჩენილი ბოლო ფოთოლი. |


