|
„ყველაფერი არის ძლიერ კარგად“ გალაკტიონი
გადასულა უკვე შუაღამე. მიდის მთვარე. გარეთ ჩადგა ქარი. არავინ არ შემოამტვრევს კარებს, საიმედოდ ჩარაზულა კარი.
თითქოს ქარში გუგუნებდეს ზარი: „ყველაფერი არის ძლიერ კარგად ყველაფერი ძლიერ ცუდათ არის“.
უკვე სძინავს ქალაქს გულის ძილით. ახლოს მთვარის ცივი შუქი ელავს, გლუვ მინებზე უხმოდ დალეწილი.
იქ სამყაროს გასჩენია ბზარი... „ყველაფერი არის ძლიერ კარგად ყველაფერი ძლიერ ცუდათ არის“.
დედამიწას უმზერს ფიქრის თვალი. ზრუნავ, მაგრამ მხოლოდ ფიქრში ზრუნავ, მხოლოდ ფიქრის შეგრჩენია ძალი.
ხომ არ ექცა დედამიწას მხარი? „ყველაფერი არის ძლიერ კარგად ყველაფერი ძლიერ ცუდათ არის“.
თითქოს ძილშიც ბორგავს მისი მკერდი. აგეხადოს ლამის თავის ქალა, აღარ იცი, ლექსებს რისთვის წერდი.
ამ გუგუნში ხმა არ ისმის მტკვარის... „ყველაფერი არის ძლიერ კარგად ყველაფერი ძლიერ ცუდათ არის“.
სიტყვას, როგორც არსებობის მარილს, ამიტომაც შენს ძველ სატკივართან ჩვენი ბევრი საფიქრალი ვცანით...
უცვლელია ქარგა მშობელ მხარის. „ყველაფერი არის ძლიერ კარგად ყველაფერი ძლიერ ცუდათ არის“.
ალიონზე აიყრება ნისლი. გარიჟრაჟის მშობელია ღამე, დილა თალხებს სამოსივით იცვლის.
რა ბილიკი გავუნათოთ კვარით? „ყველაფერი არის ძლიერ კარგად ყველაფერი ძლიერ ცუდათ არის“.
მომლოდინე იმედების გეშის, მუდამ ცდილობს, მუდამ ღონეს იკრებს რომ ღამიდან გაგვიყვანოს მზეში...
ქანდაკივით ჩამოსხმული პწკარი: „ყველაფერი არის ძლიერ ცუდად ყველაფერი ძლიერ კარგად არის!“ |


