|
რაღაც საერთო, წრფელი, ორმხრივი - მყუდრო კუნძულზე ჩადგმულ ქოხივით - ქოხივით, რომლის ღია კარებშიც ვერ შეიხედავს უცხო თვალები - როგორ გვაკლია! მშვენივრად ვიცით. ამიტომ სანთლის უმწეო ციმციმს ხელებს ვაფარებთ, რომ ავმა ქარმა არ დაუბეროს. ან უცხო მგზავრმა თვალი არ გვკიდოს ბოროტი მზერით...
რომ ვარსკვლავებმა გააბან სხივი, რომ იმ სხივების ნათელი ცივი გულში ამღერდეს შვებისმომგვრელად, თავისთვის, როგორც ჭრიჭინობელა მღერის და ღამეს სიცოცხლით ავსებს... თუ გულგრილობის ავარდა ქარი, რომ არ გაჭირდეს გამოსვლა გარეთ.. ჩვენს ქოხს ფოთლების ჭირდება კარი, ვინ დაუკეტავს სიყვარულს კარებს?!
რომ მზის მხურვალედ გაწვდილი ხელი შემოიპაროს ამ კედლებს შორის... რომ ვიყოთ ქვეყნად მარტოდენ ორი და ჩვენთან იყოს ქვეყანა მთელი! |


