|
უკვე დატოვეს გული მერცხლებმა, შუბლიდან მძიმედ ვიწმენდ მარილწყალს... ჩემს ხმაზე ფერი რად არ გეცვლება, ან ჩემი სახე რამ დაგავიწყა?!.
შენგან წარსული ვინ გამოდევნა, წვეთი შხამიც რომ არ შეგარჩინა, ან სიხარული ცრემლისოდენა...
ჩემს სიგიჟემდე მღელვარ სამყაროს... ნეტავი, ვისკენ ფრენენ მერცხლები, რომ გაზაფხულის მოსვლა ახარონ... |
| პოეზიის გვერდი • • • |


