|
შენ წარსულს ძვირფას მძივად შეები და უცნაური ძალით ვღონდები, როს შორი მთების სილურჯეები ივსება თეთრი ირმის ჯოგებით.
და ვუცქერ ირმებს მაღალრქებიანთ, რომლებიც სისხლით მოსვრილ ზურგებით ბარში ბღავილით იფანტებიან.
ვსუნთქავ სიმძაფრის ნაცნობ არომატს, თითქოს დამბაჩა არგავარდნილი საფეთქელიდან თრთოლვით ჩამომაქვს.
რომელიც ასე მწარედ გაროზგეს და მოწითალო თოვლის ზეწრები შრიალებს სოფლის სასაფლაოზე.
და შემოსილებს შავი სამოსით, რატომღაც უკვე ხმა ეხლიჩებათ და ხორხებიდან ხსენი ამოსდით.
უკაწრავს სახეს დღეებს წინანდელს. აშლილ ნერვებში ძვრება ტკივილი და ჩადის ძვლამდე თუ ძვლის ტვინამდე.
მონა ღვთისა და უფლის მხევალი. ვინც მავსებდა და ახლაც დავეძებ, ჩემ წინ მარხიხარ - ის ნახევარი.
მე უშენობა წყევლად გამყვება. რა სხვანაირი არის სამშობლო, როცა შენ უკვე არ ხარ ამქვეყნად!.. |


