|
რაღაც უცნაური, ჯერ არ დანახული, იქნებ ჩემეული, იქნებ სულაც არა, ახლად გაჩენილი და უკვე მარხული, გრძნობა მოვიდა და ძველი გადაფარა.
ჩვენ ხომ სიყვარულით გვიპყრია სადავე. მერე გამახსენდა სიტყვა "უგულობა" და ფიქრში ოცნება კვლავ გავასადავე.
თვალებიც გალახა მშრალად დანამული. ხელში წინაპრების სისხლით დამექარგა, ბებიის საფლავი, მიწა და მამული.
პირჯვარს გადავიწერ ნათხოვარ ხელებით. ატლასის ლოგინშიც გულაღმა ვაგდივარ, ვეღარ ვიხიბლები მზით განახელები,
გრძნობა მეპარება ალერსის ბაღიდან. რა ვქნა, გამახსენდა სევდა დამარხული და მივხვდი, წამება წამებად არ ღირდა. |


