|
- დაიბადა! დაიბადა! - ხმა გავარდა უცებ ტყეში... ნეტავი, ვინ იშვა ქვეყნად, ან ვინ გალობს ლურჯ ტევრებში?!
ნეტავ, საით გადიფრინა?! ასმა შველმა ასი ნუკრით ტყე-ტყე საით გადირბინა?!
ხმა დაირხა ისევ ტყეში, ტოროლების ასი გუნდი ალივლივდა ცისკენ მზეში.
მარადი და სანეტარო, იებთან და ენძელებთან ალიკლიკდა ცელქი წყარო:
ჯერ არ გამიცინებია, დავიბადე - თვალზე ლხენის ცრემლი გამიბრწყინებია...
ვიყავ სიზმრად ჩასახული, დედაჩემი ეს მთა არის, მამაჩემი - გაზაფხული.
სიცოცხლის და შვების წყარო მხოლოდ თქვენდა სადღეგრძელოდ, მხოლოდ თქვენდა სანეტაროდ...
ჩემს წყალს დალევს, დაისვენებს, ტყის ჩიტების ჭრელი გუნდი ფრთებს ჩემს წყალში დაისველებს.
სათამაშო წისქვილებით, ზამთარ-ზაფხულ ვიჩუხჩუხებ და კვლავ მაინც ის ვიქნები:
სიხარული სანეტარო, ყველასათვის საყვარელი მთით შობილი ცელქი წყარო. |


