|
თქვენს მშობლიურ სავანეს დაარქვით პიმოდანი. იგი მარად ფერობდა დელაროშის ფერებით. ჩვენ ნათელი გველოდა არამცირეოდენი, არამცირეოდენი დაფნით და დაფერებით.
თვითეულში ელავდა ბრიუმელი ან ლოზენი. ნეტავი სად არიან ყველა ეს უანგარო პოეტები, მხატვრები, ქალნი მომიმოზენი?
ირგვლივ ნაკადებია მსუბუქი და ფარული. მყუდრო ბინა ბრწყინავდა, როგორც აკადემია, გამოთქმებით ცხოვრება იყო ლეგენდარული.
რითმა - ნიუანსები, რიტმიული ლანდები. სად არიან ყველა ამ მორევებში ჩართული მენადები - გედები და ფრთები - ინფანტები?
არავისთვის არ არის სული უფრო სათელი. ეხლა მარტოდ მარტო ვარ, როგორც მთის ეკლესია და საკვდავად მიღიმის ჩამავალი ნათელი. |


