|
ქვევით მილების ურიცხვი ხე-ტყე, ზევით კოშკები და კიოსკები. მათში მიმოდის ქალი ყოველდღე, რომლის სახელი არის როსკიპი.
არ მეცოდება, როგორც მონმარტრის ვიწრო გალია, მისი მწარეა სახელწოდება, მისი შემქმნელი კაპიტალია.
ეს დალალ-კავი და ეს ბიუსტი აღელვებს სავსე. გინდა ჩემს მკლავზე მედოსო თავი და გინდა ცოლის დამღალველ მკლავზე.
სჯის გრძნობა მისი, უცებ შეკრთება დარბაზი ლალის, შემოიხედავს ომი, კრიზისი და შავვეშაპა: Tabes d’orsalis! |


