|
თეთრი ლანდებით მოსავდა მთვარე მაღალ აივნებს და შუშაბანდებს, ლანდები ნელა სცურავდენ, მხოლოდ ცაცხვის შრიალი აფრთხობდა ლანდებს.
ისე საამოდ ფშვინავდა ველი! მთვარე ახალი იყო ქვეყანა, ქვეყანა იყო მთვარის ნათელი.
როგორც დადენილ ქარვის სვეტები და მათ სარკეზე მდუმარედ იდგა ხეების მკრთალი სილუეტები.
მომჯადოებელ ზღაპრების გამო და უნაპირო ღამის სივრცეში ისადგურებდა ჩუმი მიდამო.
გამოუცნობი სინაზით სძგერდა, ცაცხვის შრიალი აფრთხობდა ლანდებს და მეოცნებე სული იჭერდა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


