|
დღეს ჩვენი სახლი ფიქრმა დაღალა და სიზმარიან ძილით იძინებს. ღამემ ჭალები შეაჭაღარა, ღელე მთვარის ლანდს მიაციმციმებს.
ცერებზე დგება ჭადარი ყველა, და ჰაეროვან ბაირაღებით გემივით მიდის სოფელი ნელა.
ცაზე აანთეს დიდი ლამპარი. უხმოდ იშლება ნიავი მშვიდი და შუქი სცვივა, როგორც ზღაპარი.
გემი მიადგა უცხო ქვეყანას. იელვა. შორით განათდა ხევი, და კორდებს ცეცხლი გადმოეყარა.
მოდის დაჭრილი ქარში წვალებით. ზარივით რეკავს მისი ქართული, ცეცხლივით იწვის მისი თვალები.
მაგრამ აქ გაჰქრა ზმანება ტკბილი, მზემ რტო აყარა, გადმოიხედა, კვლავ ახმაურდა ცხოვრება დილის.
ყველა სახლი და ჭადარი ყველა, ტანს იმსუბუქებს შუქით მოფენილს. და ხომალდივით ირხევა ნელა.
ფრთამოხმაურე გრიგალში გარევს. ყველა წუხილი, გულში ფარული, ილტვის უნაზეს სიზმრების მხარეს.
რომ ძმას აშოროს მახვილი მაჯით. ამის სატრფო კი მტერთან ტყვედ არი და უნდა კბილით გაკვნიტოს ჯაჭვი.
ღამემ უნაზეს სახედ შეყარა, ოცნების შუქით გადაქარგულა სიზმრის ქვეყანა, დიდი ქვეყანა.
ერთი გვაქვს გული განუყოფელი. მთების ბუდეში ჩამჯდარი მარტოდ მათზე ოცნებობს ჩემი სოფელი. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


