|
მე ცის ვარსკვლავს არ შევნატრი, განთიადის შუქით ძლეულს, მოსწყენია საწყალს ცაზე, უიმედოს, ფერმილეულს.
ატკივდება ხოლმე გული და ცრემლები სცვივა, სცვივა.
მას ხომ გული აღარა აქვს, აღარა აქვს ცეცხლის ვნება.
მთიდან მთამდე, ციდან ცამდე თავისუფლად მონავარდე!
მასში ცოცხლობს ფიქრთა ჩემთა იდუმალი აღმაფრენა! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


